خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از تماشایی صفای روی جانان کم نشدعالمی گل چید و برگی زین گلستان کم نشد
۲
گرچه ذرات جهان را چشم بینش آب دادقطره ای از چشمه خورشید تابان کم نشد
۳
کاسه اهل کرم خالی نمی گردد ز جودماه نو شد بدر و نور مهر تابان کم نشد
۴
لنگر بیتابی دریا نمی گردد گهرشورش اهل جنون از سنگ طفلان کم نشد
صفحهٔ ۱ از ۲