خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منعم از دل‌بستگی آزار دنیا می‌کشدتا گهر دارد صدف تلخی ز دریا می‌کشد
۲
در قیامت سر به پیش افکنده می‌خیزد ز خاکهرکه اینجا گردن از بهر تماشا می‌کشد
۳
جلوه معشوق خوش‌تر می‌نماید از کنارموج ازآن گاهی عنان از دست دریا می‌کشد
۴
در دل من درد را نشو و نمای دیگرستزنگ بر آیینه‌ام چون سرو بالا می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۳