خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ماندعقده ای کز پیچ و تاب زلف در دل ماندماند
۲
پا کشیدن مشکل است از خاک دامنگیر عشقهر که را چون سرو اینجا پای در گل ماندماند
۳
ناقص است آن کس که از فیض جنون کامل نشددر چنین فصل بهاری هر که عاقل ماندماند
۴
سیل هیهات است تا دریا کند جایی مقامیک قدم هر کس که از همراهی دل ماندماند
صفحهٔ ۱ از ۴