خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از حجاب عشق دل از وصل او نومید ماندروی مه ناشسته در سرچشمه خورشید ماند
۲
عمر کوته می شود از دستگیری پایداردر بساط زندگانی خضر از آن جاوید ماند
۳
بیقراری خاک را وقت است بردارد زجایبس که در زیر زمین دلهای پرامید ماند
۴
از اثر دور نکونامان نمی گردد تمامدر جهان از فیض جام آوازه جمشید ماند
صفحهٔ ۱ از ۲