خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از هجوم اشک دل در چشم خونپالا نمانددر قفس از جوش گل از بهر بلبل جا نماند
۲
شوق دل را از حریم چشم تر بیرون کشیدکشتی ما از سبکباری درین دریا نماند
۳
تا خط بغداد جامم را ز می لبریز کردخونبهای توبه ام در گردن مینا نماند
۴
از قماش پیرهن بی جلوه یوسف چه ذوق؟شیشه خالی بزن بر سنگ چون صهبا نماند
صفحهٔ ۱ از ۲