خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آبها آیینه سرو خرامان تواندبادها مشاطه زلف پریشان تواند
۲
رعدها آوازه احسان عالمگیر توابرها چتر پریزاد سلیمان تواند
۳
شاخ گلها دست گلچین بهارستان توغنچه ها از زله بندان سر خوان تواند
۴
سروها از طوق قمری سربسر گردیده چشمدست بر دل محو شمشاد خرامان تواند
صفحهٔ ۱ از ۴