خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهر قطع گفتگو تیغ زبانت داده اندتو گمان داری که از بهر بیانت داده اند
۲
مهر زن بر لب چو مینا، معرفت کم خرج کناز چه رو بنگر به این تنگی دهانت داده اند
۳
شارع عام دو صد گفتار باطل کرده ایرخنه سهلی که از بهر بیانت داده اند
۴
چهره پردازان ترا پرگو اگر می خواستنداز چه رو پیمانه ای همچون دهانت داده اند؟
صفحهٔ ۱ از ۵