خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق بالا دست وجان بیقرارم داده اندساغر لبریز و دست رعشه دارم داده اند
۲
آفتاب عالم افروزم که از بیم گزندنیل چشم زخم ازین نیلی حصارم داده اند
۳
از سر هر خار صد زخم نمایان خورده امتا دم جان بخش چون باد بهارم داده ام
۴
گرچه چون مژگان تهیدستم زاسباب جهانهمتی چون گریه بی اختیارم داده اند
صفحهٔ ۱ از ۳