خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منت ایزد را که طبع بی نیازم داده اندجان آگاه و زبان نکته سازم داده اند
۲
گرچه دست و دامنم خالی است از نقد مرادگوهر بی قیمتی چون امتیازم داده اند
۳
کوتهی چون ناله نی نیست درانداز مندر خراش سینه ها دست درازم داده اند
۴
گشته ام صد پیرهن نازکتر از موی میانآتشین رویان زداغ از بس گدازم داده اند
صفحهٔ ۱ از ۲