خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوربینانی که در پرداز دل کوشیده‌اندچهره صبح قیامت را همین جا دیده‌اند
۲
از دو چشم دوربین در زندگی روشندلاندر ترازوی قیامت خویش را سنجیده‌اند
۳
نیستند از فکر صید خلق غافل زاهدانگربه ظاهر دیده چون باز از جهان پوشیده‌اند
۴
کثرت خلق است از وحدت حجاب دیده‌هااز علم غافل ز گرد لشکری گردیده‌اند
صفحهٔ ۱ از ۲