خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تن‌پرستانی که در تضییع آب و دانه‌انددر ریاض آفرینش سبزه بیگانه‌اند
۲
در مذاق عارفان خون و می گلگون یکی‌ستبس که محو لذت دیدار صاحبخانه‌اند
۳
اهل همت رخنه در سدّ سکندر میکننداین سبکدستان کلید فتح را دندانه‌اند
۴
نیست چندان ره به ملک بیخودی از عارفانتا برون از خویش می آیند در میخانه‌اند
صفحهٔ ۱ از ۳