خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از مروت نیست منع صوفی از ذکر بلندمهر خاموشی در آتش چون زند بر لب سپند؟
۲
روح قدسی در تن خاکی چسان خامش شود؟طشت بام افتاده را آواز می باشد بلند
۳
اختیاری نیست وجد و نعره ارباب حالدر گسستن ناله بیتابانه می خیزد زبند
۴
حلقه ذکرست، اگر در گاه حق را حلقه ای استپامنه زین حلقه بیرون تا شوی اقبالمند
صفحهٔ ۱ از ۳