خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۴۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزندچون شود لبریز جام، از وی صدا چون سرزند
۲
از مزار ما حجاب آلودگان معصیتسرو موزون در لباس بید مجنون سرزند
۳
صلح می باید به روی تازه از حاصل کندمصرعی چون سرو از هر کس که موزون سرزند
۴
می توان تا در ته یک پیرهن با گنج بوداز ضمیر خاک هیهات است قارون سرزند
صفحهٔ ۱ از ۲