خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکه دامن بر میان در چیدن گل می‌زندآستین بر شعله آواز بلبل می‌زند
۲
هرکه بر خود تلخ می‌سازد شکر خواب صبوحبوسه تر همچو شبنم بر رخ گل می‌زند
۳
نغمه‌اش از بس گلوسوز است در دل‌های شببوسه‌ها پروانه بر منقار بلبل می‌زند
۴
همتی در کار ما ای عارفان و عاشقانبر در دل حلقه شوق سیر کابل می‌زند
صفحهٔ ۱ از ۲