خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می پرستان در بهشت نقد ساغر می کشنددور گردان انتظار آب کوثر می کشند
۲
خود حسابان از کتاب و از حساب آسوده اندساده لوحان انتظار صبح محشر می کشند
۳
حسن را با بی سروپایان بود روی نیازذره ها از پنجه خورشید ساغر می کشند
۴
خامشان را هست در میخوارگی ظرف دگرماهیان از بی زبانی بحر بر سر می کشند
صفحهٔ ۱ از ۳