خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق شورانگیز اگر جا در دل خارا کندکعبه را چون محمل لیلی جهان پیما کند
۲
در سر اندیشه او عقل آخر سرگذاشتدر دل دریا شناور چند دست و پا کند؟
۳
جرأت بر گرد سر گردیدن شکر کجاست؟من گرفتم مور عاجز بال و پر پیدا کند
۴
جان مشتاقان به پابوس قیامت می رسدیار بی پروای ما تا آستین بالا کند
صفحهٔ ۱ از ۳