خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون به یاد آشیان مرغم صفیری سر کنددانه را سازد سپند و دام را مجمر کند
۲
ناله من این چنین پست از فضای عالم استشعله ام ضبط نفس از تنگی مجمر کند
۳
هر رگم چون برق می تابد ز زیر ابر جسمخون گرم من نمی دانم چه با نشتر کند
۴
نامه اعمال چون برگ خزان ریزد به خاکآه سردم گر گذاری بر صف محشر کند
صفحهٔ ۱ از ۳