خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که قطع راه مطلب در رکاب دل کندهفتخوان چرخ را چون آه یک منزل کند
۲
خاک در دستش بود، چون باد، هنگام رحیلهر که اوقات گرامی صرف آب و گل کند
۳
هر که می داند به سعی این راه را نتوان بریدخواب در هر جا که سنگینی کند منزل کند
۴
از میان حرص هیهات است بگشاید کمرمور اگر از خوشه چینی خرمنی حاصل کند
صفحهٔ ۱ از ۲