خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باطلان را گفتگوی حق اثر در دل کندآب شیرین گر زمین شور را قابل کند
۲
چون جواب تلخ از احسان خود باشد خجلبحر را همت اگر در دامن سایل کند
۳
نعل در آتش گذارد هر که را درد طلبهفتخوان چرخ را چون آه یک منزل کند
۴
باده لعلی نماید در صراحی خویش راخون ما چون سرکشی از گردن قاتل کند؟
صفحهٔ ۱ از ۲