خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که اوقات گرامی صرف خودسازی کندخانه اش سازست چون جان خانه پردازی کند
۲
همچو اخگر زود خاکسترنشین خواهد شدنهر سبک مغزی که چون آتش سرافرازی کند
۳
هر که خواهد بر سر زانوی خوبان جای خودبه که چون آیینه چندی خانه پردازی کند
۴
غوطه در خون شفق زد مهر از تیغ زباناین سزای آن که با عالم زبان بازی کند
صفحهٔ ۱ از ۳