خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مست ناز من ز ساغر تا لبی تر می‌کنداز لب میگون دو چندان می به ساغر می‌کند
۲
بلبل از افغان رنگین سرخ دارد روی باغبوستان‌پیرا دهان غنچه پر زر می‌کند
۳
صبح پیری کرد خواب غفلت ما را گرانبادبان بر کشتی ما کار لنگر می‌کند
۴
آب روشن می‌کند ظاهر ضمیر خاک رانغمه در دل هرچه می‌باشد مصور می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۳