خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تشنه جانان را کجا سیراب ساغر می‌کند؟ریگ در یک آب خوردن بحر را بر می‌کند
۲
شمع ما تا سیلی دست حمایت خورده استمی‌فشاند اشک گرم و یاد صرصر می‌کند
۳
شکوه را در دل مکن پنهان که این آتش‌عنانبیضه فولاد را همچشم مجمر می‌کند
۴
زاهدان را ترک دنیا نیست از آزادگیسکه از بهر روایی پشت بر زر می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۴