خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر جلا آیینه‌های تیره را نم می‌کندعاشقان را هم می گلرنگ خرم می‌کند
۲
می‌کند در سخت‌رویان صحبت نیکان اثرسنگ را فرهاد شیرین کار، آدم می‌کند
۳
می‌کند بیگانه وحشت آشنایان را ز همچشم شوخ از سایه مژگان خود رم می‌کند
۴
در گلستان جلوه مستانه آن شاخ گلسرو را در چشم قمری نخل ماتم می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۲