خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فکر جمعیت عبث دل را پریشان می‌کندآن که سر داده است ما را فکر سامان می‌کند
۲
نرم کن دل را به آه آتشین کاین مشت خونسخت چون گردید، در تن کار پیکان می‌کند
۳
هرکه زد بر آتش خشم آب، مانند خلیلآتش سوزنده را بر خود گلستان می‌کند
۴
می‌کند از راه احسان بنده صد دیوانه راکودکان را هر که آزاد از دبستان می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۲