خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غارت صبر از دلم آن آتشین‌رو می‌کندگرمی خورشید گل را مفلس بو می‌کند
۲
چشم مجنون بس که از وحشی‌نگاهان پر شده استچشم لیلی را خیال چشم آهو می‌کند
۳
آن که چون شبنم ز گل بالین و بستر ساختیاین زمان چون غنچه بالین را ز زانو می‌کند
۴
چشم میگونی که من زان باده‌پیما دیده‌امدرد می را در قدح بیهوش‌دارو می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۲