خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا خدنگ غمزه بال و پرفشانی می‌کندخون ما افسردگان رقص روانی می‌کند
۲
از تپیدن نیست فارغ، دل درون سینه‌اماین شرر در سنگ مشق جانفشانی می‌کند
۳
ذوق عریانی مرا از خاک تا برداشته استبر تنم پیراهن یوسف گرانی می‌کند
۴
گر به ظاهر لیلی از احوال مجنون غافل استدر لباس چشم آهو دیده‌بانی می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۲