خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سایه تا بر گلستان آن قامت رعنا فکندشاخ گل را رعشه از کف ساغر صهبا فکند
۲
آنچنان کز خط کشیدن صفحه باطل می شودجلوه او یک خیابان سرو را از پافکند
۳
چون سپند آید سویدا در دل عاشق به رقصپرده تا از روی خود آن آتشین سیما فکند
۴
با وجود مغز، لایق نیست پیچیدن به پوستحق پرستی هر دو عالم را زچشم مافکند
صفحهٔ ۱ از ۲