خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلنداین شب کوتاه از افسانه ما شد بلند
۲
حلقه ها در گوش مرغان حرم خواهد کشیدبانگ ناقوسی که از بتخانه ما شد بلند
۳
نغمه شوخی که زد بر کاسه منصور سنگدور اول از لب پیمانه ما شد بلند
۴
آسمان سنگدل را چشم اشک آلود ساختدود آهی کز مصیبت خانه ما شد بلند
صفحهٔ ۱ از ۳