خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گوشه گیران کامیاب از عالم بالا شوندفکرها در گوشه گیری آسمان پیما شوند
۲
توتیای چشم روزنها بود نور چراغدل چو روشن گشت اعضا سر بسر بینا شوند
۳
قطره ما چون صدف روزی که بگشاید دهنتا چه دریاها درین یک قطره ناپیدا شوند
۴
صاف کن آیینه دل را درین بستانسراتا سراسر برگها چون طوطیان گویا شوند
صفحهٔ ۱ از ۲