خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داغ ناسور مرا گر بر دل صحرا نهنداز خجالت لاله ها بر کوه پا بالا نهند
۲
از لب پیمانه ها خیزد نوای العطشپنبه مغز مرا گر بر سر مینا نهند
۳
این عزیزانی که من در مصر دولت دیده امدر ترازو جنس یوسف را به استغنا نهند
۴
کشتی جمعی که دارد از توکل بادبانبیشتر در غیر موسم روی در دریا نهند
صفحهٔ ۱ از ۲