خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اهل همت خرده خود پیش درویشان نهندمایه داران مروت گنج در ویران نهند
۲
با جگر خوردن قناعت کن که این دون همتانکفش پیش پای مهمان پیشتر از خوان نهند
۳
شد سخن در روزگار ما چنان کاسد که خلقدر شنیدن بر سخنور منت احسان نهند
۴
محضر روی عرقناک است بر پاکی دلیلساده لوح آنان که تهمت بر مه کنعان نهند
صفحهٔ ۱ از ۲