خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پایه نظم بلند از علم کمتر چون بود؟علم موزون کم چرا از علم ناموزون بود؟
۲
گردبادش جلوه انگشت زنهاری کنددامن دشتی که گرم از سینه مجنون بود
۳
کنج عزلت کرد مستغنی مرا از احتیاجخم لباس و خانه و گلزار افلاطون بود
۴
نیست ممکن نخل احسانی کند نشو و نماتا به مغز خاک پنهان ریشه قارون بود
صفحهٔ ۱ از ۲