خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر دلی را طره جانان نمی گیرد به خودغیر ماه مصر این زندان نمی گیرد به خود
۲
در دل عاشق ندارد راه غیر از فکر دوستاین تنور گرم جز طوفان نمی گیرد به خود
۳
می پذیرد گرچه لوح ساده هر نقشی که هستهیچ نقشی دیده حیران نمی گیرد به خود
۴
دل به راهش خاک شد با آن که می داند یقینهیچ گردی آن سبک جولان نمی گیرد به خود
صفحهٔ ۱ از ۲