خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسرت اوقات غفلت چون زدل بیرون رود؟داغ فرزندست فوت وقت، از دل چون رود؟
۲
چون کسی سالم برون از ورطه گردون رود؟از شکار جرگه صید خسته بیرون چون رود؟
۳
فیض یکرنگی تماشا کن که گر سنگین دلیرگ گشاید تاک را، از دست ساقی خون رود
۴
فکر دنیا هر که را سر در گریبان غوطه دادزود باشد در ضمیر خاک چون قارون رود
صفحهٔ ۱ از ۳