خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می کند یادش دل بیتاب و از خود می رودمی برد نام شراب ناب و از خود می رود
۲
هر که چون شبنم درین گلزار چشمی باز کردمی شود از آتش گل آب و از خود می رود
۳
از محیط آفرینش هر که سر زد چون حبابمی زند یک دور چون گرداب و از خود می رود
۴
پای در گل ماندگان را قوت رفتار نیستیاد دریا می کند سیلاب و از خود می رود
صفحهٔ ۱ از ۵