خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مفلس از بزم شراب ما توانگر می‌رودابر اینجا تا کمر در آب گوهر می‌رود
۲
چشم ما در حشر خواهد داد شکر خواب دادتلخی بادام ما از شور محشر می‌رود
۳
عشق را با صبر و طاقت جمع کردن مشکل استکشتی طوفانی ما خوش به لنگر می‌رود
۴
تا گشودی چاک پیراهن، ز دست‌انداز رشکچاک در پیراهن یوسف سراسر می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۲