خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شورش عشقم ز تدبیر نصیحتگر فزودکعبه بر زنجیر مجنون حلقه دیگر فزود
۲
هر چه از جان کاستم افزود بر جسم ضعیفهر چه کم گردید از اخگر به خاکستر فزود
۳
خصمی بخت سیه ما بیکسان را بس نبودکآسمان بر روی آن داغی هم از اختر فزود
۴
مهربانی آب در جوی هنر می آوردروی گرم شعله بر خوشبویی عنبر فزود
صفحهٔ ۱ از ۲