خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دستگاه شور من از دامن هامون فزودچشم آهو پرده‌ها بر وحشت مجنون فزود
۲
می‌نماید گوهر شب‌تاب در شب خویش رااز خط شبگون فروغ آن لب میگون فزود
۳
از دوصد قانون نگردد کشف بر حکمت‌شناسآنچه از یک خشت خم بر علم افلاطون فزود
۴
گاه باشد خرمنی از دانه‌ای فاسد شودبخل خاک خشک مغز از صحبت قارون فزود
صفحهٔ ۱ از ۲