خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی دل غمگین به زور آه و افغان وا شود؟از گشاد تیر هیهات است پیکان وا شود
۲
ریزش پوشیده می خواهد گدای بی سؤالعاشقان را دل ز شکرخند پنهان وا شود
۳
از هلال عید دارد دل عبث چشم گشادکی گره با ناخن شیر از نیستان وا شود؟
۴
تیره روزانند باغ دلگشای یکدگردل چو پیوندد به آن زلف پریشان وا شود
صفحهٔ ۱ از ۳