خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون صنوبر بادپیما گر سراپا دل شودمیوه مقصود هیهات است ازو حاصل شود
۲
می گدازد غیرت همچشم صاحب درد راآب گردم چون به دریا قطره ای واصل شود
۳
دار نتواند سر منصور را در بر گرفتشاخ زندان می شود بر میوه چون کامل شود
۴
حسن عالمگیر لیلی چون براندازد نقابدامن صحرا به مجنون دامن محمل شود
صفحهٔ ۱ از ۳