خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که در راه طلب صادق بود واصل شودراههای راست آخر محو در منزل شود
۲
زردرویی در شراب بی خمار عشق نیستروز محشر خون ما گلگونه قاتل شود
۳
جسم خاکی چون کهن شود قابل تعمیر نیستراست نتوان ساختن دیوار چون مایل شود
۴
آب جوهر می شود درجوی تیغ آبدارهر که با صاحبدلان پیوست صاحبدل شود
صفحهٔ ۱ از ۲