خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عیب پاکان زود بر مردم هویدا می‌شوددر میان شیر خالص موی رسوا می‌شود
۲
زشت در سلک نکویان می‌نماید زشت‌ترپای طاوس از پر طاوس رسوا می‌شود
۳
می‌کند خلق بزرگان در هواخواهان اثرابرها مظلم ز روی تلخ دریا می‌شود
۴
دل چو بی‌غم شد نمی‌گردد به درمان دردمندگل نگردد غنچه نشکفته چون وامی‌شود
صفحهٔ ۱ از ۴