خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر شکر در جام ریزم زهر قاتل می‌شودچون صدف گر آب نوشم عقده دل می‌شود
۲
چون سکندر می‌خورد آیینهٔ عمرش به سنگاز خضر یک آب خوردن هرکه غافل می‌شود
۳
جامه بر تن کعبه را مجنون ما خواهد دریدکی ز سنگ کودکان دیوانه عاقل می‌شود؟
۴
زیر هر برگ گلی صد نیش خار آماده استبا تن آسانی مکن عادت که مشکل می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۲