خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گلشن حسن از بهار عشق خرم می‌شوداشک بلبل رنگ چون گرداند شبنم می‌شود
۲
پیش پا دیدن بلا گردان سنگ تفرقه استایمن است از سنگ طفلان شاخ چون خم می‌شود
۳
دشمن خود را به کام خویش دیدن مشکل استمی‌شوم من منفعل چون خصم ملزم می‌شود
۴
سینه‌ای چون صبح می‌خواهد قبول داغ عشقدیو پندارد سلیمانی به خاتم می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۲