خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر چه در دل نقش بندد آدمی آن می شودخاک مجنون زود بازیگاه طفلان می شود
۲
لاله و ریحان نگیرد جای درد و داغ عشقورنه بر پروانه هم آتش گلستان می شود
۳
از مروت نیست ما لب تشنگان را سوختنآخر آن چاه زنخدان چاه نسیان می شود
۴
ریزش افزون می کند جمعیت روشندلانخرمن مه را پریشانی نگهبان می شود
صفحهٔ ۱ از ۳