خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در زمستان باغ اگر از برگ عریان می شودبرگ عیش خلق افزون در زمستان می شود
۲
در سواد زلف شب، صبح بناگوشی است روزکز نه ابر سیه گاهی نمایان می شود
۳
روزها نسبت به شب برقی است کز ابر سیاهمی نماید گوشه ابرو و پنهان می شود
۴
روزها خرج است وشبها دخل، نقد عمر رادخل بیش از خرج در فصل زمستان می شود
صفحهٔ ۱ از ۴