خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سینه‌ام از درد و داغ عشق روشن می‌شودآنچه زنگ دیگران، آیینهٔ من می‌شود
۲
کی حذر از انجم و افلاک دارد مرد عشق؟بر تن مرغ همایون دام جوشن می‌شود
۳
هرکه را از پا درآوردم به تیغ انتقامدر بیابان طلب سنگ ره من می‌شود
۴
در حقیقت مرگ خصم آیینه‌دار عبرت استغافل است آن کس که شاد از مرگ دشمن می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۲