خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در چراغ دیدهٔ من آب روغن می‌شودبخت چون باشد چراغ از آب روشن می‌شود
۲
در تجرد رشته واری از تعلق سهل نیستسوزنی در راه عیسی سد آهن می‌شود
۳
می‌توانم رفت سویش در لباس گردبادگر غبار دل چنین پیراهن تن می‌شود
۴
دشمن آیینه‌بینش بود خط غباراز غبار خط او چون چشم روشن می‌شود؟
صفحهٔ ۱ از ۲