خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خانه مردم اگر از ماه روشن می شودکلبه تاریک ما از آه روشن می شود
۲
جلوه برقی نیستان را چراغان می کندعالمی از یک دل آگاه روشن می شود
۳
در عزیمت راهرو چون صبح اگر صادق بودهر قدر تاریک باشد راه روشن می شود
۴
چون ید بیضا ز خوان نعمت فرعونیاندست خود را گر کنی کوتاه، روشن می شود
صفحهٔ ۱ از ۴