خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از تجرد نور حکمت در دل افزون می‌شودخُم چو خالی شد ز مِی ، جایِ فلاطون می‌شود
۲
صبر بر بی‌حاصلی می‌بایدش چون سرو کرددر ریاض آفرینش هرکه موزون می‌شود
۳
می چو شد انگور، بیرون آید از زندان خُممی‌برم غیرت بر آن عاقل که مجنون می‌شود
۴
بر امید وصل، عاشق تن به سختی می‌دهدبهر شیرین کوهکن حمال گلگون می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۳